Zwykła, niezwykła.

Są takie historie, do których wracamy po latach i ze zdziwieniem odkrywamy, że mimo upływu lat, wcale się nie zestarzały. A przynajmniej nie tak, jak moglibyśmy się spodziewać.

Jesienią 2016 roku zadzwoniła do mnie Emilka. Poznałyśmy się wcześniej na Cabo Verde podczas mojej żeglarskiej przygody i przeprawy przez Atlantyk w kierunku Karaibów. Tym razem miała dla mnie propozycję udziału w projekcie KOKO WORLD „Zwykłe-Niezwykłe”.

Lubię takie niespodziewane akcje, ludzi z pomysłami i sytuacje, które wyciągają nas trochę poza codzienność. A KOKO miało w sobie właśnie taką energię.

Projekt przedstawiał kobiety, ich historie, pasje i różne sposoby na życie. Nie chodziło o to, żeby pokazać kobiety niezwykłe w jakimś spektakularnym znaczeniu. Raczej o dostrzeżenie niezwykłości w ich zwyczajności. W tym, co je ciekawi, co robią, jak podróżują i jak wybierają swoją drogę.

Znalazłam się w tym gronie jako żeglarka. Opowiadałam o podróżach, wodzie, wolności i o tym, jak wiele możemy odkryć, kiedy pozwalamy sobie wyjść poza codzienność.

Dzisiaj, dziesięć lat później, z okazji 15-lecia KOKO, zajrzałam na stronę i odnalazłam tamten projekt. A przy okazji wywiad ze mną z listopada 2016 roku.

Zaczęłam czytać i… o rany! Czy coś się właściwie zmieniło?
Mam wrażenie, że niewiele. A może nawet mniej niż mogłabym przypuszczać.

Jest tam między innymi takie zdanie:

„Zachowanie w sobie dziecięcej naturalności nie wyklucza się z dojrzałością potrzebną do działania w dzisiejszym świecie”.

Uśmiechnęłam się, kiedy to przeczytałam. Bo przecież nadal tak myślę! Nadal uważam, że nie trzeba rezygnować z dziecięcej radości, spontaniczności i ciekawości świata tylko dlatego, że przybywa nam lat i

Na koniec wywiadu padło jeszcze pytanie: co powiedziałabym wszystkim dziewczynom świata, gdybym mogła przekazać im jedną wiadomość? Odpowiedziałam:

„Jesteś silniejsza niż myślisz. Ale nie wystarczy tylko czytać mądre książki albo słuchać mądrych ludzi. Ta mądrość będzie dopiero Twoją mądrością jak przełożysz ją na działanie. I oczywiście, gdy czegoś pragniesz upewnij się, że to jest Twoje pragnienie.”

No i proszę. Dziesięć lat później nadal podpisałabym się pod tym obiema rękami 🙂
Nie znaczy to oczywiście, że przez te lata stałam w miejscu. Było mnóstwo doświadczeń, zmian, nowych historii i spotkań. Ale kiedy patrzę na tamtą Agę, mam poczucie, że nadal mamy ze sobą wiele wspólnego.

Nadal ciągnie mnie do wody, podróży i nowych miejsc. Nadal lubię spontaniczne pomysły, rozmowy, ludzi z pasją i kobiety, które mają własny pomysł na siebie. Takie, które nie muszą niczego udowadniać, niczego udawać ani wpisywać się w czyjeś oczekiwania.

Nie u Prady, tylko u Agaty 😉

Jest jeszcze jeden powód, dla którego KOKOworld stworzone przez Agatę nadal mi towarzyszy.
W tej modzie jest coś, co sprawia, że nie starzeje się wraz z kolejnymi sezonami. Są w niej podróże – kolory, wzory, inspiracje różnymi kulturami, odrobina odwagi i swobody. Jest coś z miejsc, które odwiedzamy, ludzi, których spotykamy, i emocji, które przywozimy ze sobą z podróży.

Afryka, Ameryka Południowa, Cabo Verde, Karaiby – te miejsca nie są nam obce. To również część historii, które łączą mnie, Agatę i Emilkę. Myślę, że właśnie dlatego tak dobrze rozumiem tę podróżniczą nutę w projektach Agaty. Widać ją i czuć.

To nie jest moda, która próbuje nadążać za każdym trendem. Raczej taka, która pozwala znaleźć własny styl i dobrze się w nim czuć. Dlatego czasami żartuję, że nie ubieram się u Prady, tylko u Agaty 😉

I nie chodzi o to, żeby porównywać marki czy projektantów. Po prostu wiem, co jest mi bliskie. Wiem, w czym dobrze się czuję i co naprawdę do mnie pasuje. Zresztą myślę, że z czasem coraz bardziej doceniamy taką swobodę wyboru. Przestajemy chcieć wszystkiego, co podpowiadają nam media, reklamy czy kolejne modowe trendy. Nie musimy mieć wszystkiego, co akurat jest na topie. Zaczynamy wybierać świadomie to, co naprawdę nas cieszy i jest nasze. Bo czyż prawdziwa klasa nie polega na tym, żeby mieć wszystko, co modne, tylko na tym, żeby wiedzieć, co jest nam bliskie?

Ludzie, którzy zostają

Przy okazji tego powrotu do projektu pomyślałam też o ludziach, którzy przez te lata przewijali się w moim życiu za sprawą KOKO.

Emilka z Wysp Zielonego Przylądka jest jedną z tych osób. To ona kiedyś zadzwoniła do mnie z zaproszeniem do projektu. To ona poznała mnie z Agatą i ta znajomość trwa do dziś. Lubię takie historie. Jedno spotkanie prowadzi do kolejnego, jedna osoba łączy nas z następną, a po latach okazuje się, że stworzyła się z tego całkiem spora sieć relacji.

Pamiętam też Małgosię Czuprynę, świetną stylistkę, która tańczy taniec orientalny. Pamiętam, jak kiedyś wpadłam do KOKO przed jakimś eventem i rzuciłam jej wyzwanie:

„Małgosia, proszę mnie ubrać od stóp do głów!” – i zdawałam się na jej wyczucie. 🙂

Jest Kinga Rataj, która kiedyś pracowała w KOKO i zaśpiewała podczas jubileuszu dziesięciolecia marki. Pięć lat później, podczas tegorocznych obchodów piętnastolecia, znów nas zachwyciła – tym razem już jako artystka. W niedzielę wybieram się na jej koncert.
Bardzo lubię takie historie, lubię obserwować, jak ludzie rozwijają swoje pasje i odnajdują dla nich własne miejsce. Jest też Ewa Novel, która zachwyca swoim głosem i całym swoim jestestwem.

I jest Zośka Szyrajew. Jedna z najbardziej prawdziwych osób, jakie znam. I chyba właśnie za tę jej prawdziwość tak bardzo ją lubię.

A to przecież tylko kilka osób. Jest wiele innych kobiet związanych z KOKO, z którymi łączą mnie sympatia, wspomnienia i to poczucie, że nie trzeba niczego udawać.

Kiedy o tym wszystkim myślę, dochodzę do wniosku, że projekt „Zwykłe-Niezwykłe” miał w sobie coś więcej niż tylko pomysł na pokazanie ciekawych kobiet. Był też okazją do spotkań, które nie kończą się wraz z projektem. Zostają zdjęcia w archiwum, teksty na stronie, ale to, co najcenniejsze, dzieje się później w relacjach, rozmowach i kolejnych wspólnych historiach.

Dziesięć lat to kawał czasu. Wystarczająco dużo, żeby zmienić fryzurę, garderobę, poglądy na kilka spraw i pewnie niejedno życiowe przyzwyczajenie. Ale niekoniecznie trzeba zmieniać to, co naprawdę nas cieszy i z kim dobrze nam po drodze. Dziś, czytając tamten tekst, nie mam ochoty poprawiać tamtej Agi ani tłumaczyć jej świata. Raczej mam ochotę jej powiedzieć: całkiem dobrze sobie to wymyśliłaś 🙂

A KOKO? Wszystkiego dobrego z okazji piętnastolecia! Dziękuję za projekt, od którego zaczęła się ta historia, za ludzi, których dzięki niemu poznałam, za modę, w której nadal odnajduję siebie, i za to, że po dziesięciu latach nadal mamy o czym opowiadać.