Przejdź do treści

Opowiadania

Dopełnienie szczęścia

Do szczęścia brakowało jej już tylko jednego

Helena miała praktycznie wszystko.

Miała prestiżową pracę, wysokie stanowisko i zarobki. No i miała kochającego męża, który ją podziwiał i zrobiłby dla niej wszystko. Do szczęścia brakowało jej już tylko jednego – dziecka.

Do tej pory oboje z mężem unikali tego tematu. Za każdym razem, kiedy nie uważali, Helena wpadała w panikę, że mogłaby zajść w ciążę.

Jeszcze nie teraz, jestem w najlepszym momencie mojego życia, jeszcze tyle przede mną -powtarzała. Jednak w głębi serca wiedziała, że zegar biologiczny tyka coraz szybciej. Miała 35 lat.

Pierwszy raz myślała o potomstwie trzy lata wcześniej, po śmierci swojego ojca. Dotarło do niej wtedy, że jej dzieci nigdy nie poznają swojego cudownego dziadka. Potem złapała się na myślach o dzieciach rok temu – tuż po wyjściu za mąż.

Teraz te myśli nachodziły ją coraz częściej. Tak, jakby miał nadejść ten czas. Jakby to był ten odpowiedni moment.

W pracy osiągnęła już wszystko, co mogła. Z jednej strony miała wymarzoną, stabilną pracę, która zapewniała jej to, co dla niej było zawsze najważniejsze, czyli bezpieczeństwo finansowe. Ale z drugiej strony była to praca wymagająca i odpowiedzialna. A ta odpowiedzialność wiązała się z życiem w pełnej gotowości 24 godziny na dobę i dużym stresem.

Podjęła decyzję dla siebie. Tak, czas na zmianę. Czas na kolejny krok. Tym krokiem było macierzyństwo.

Była sobota. Oboje z mężem uwielbiali weekendy. Był to czas tylko dla nich, wypełniony radością z bycia razem. Helena wstawała wcześnie rano. Była jak ranny ptaszek, który wita dzień wraz ze wschodem słońca i cieszy się przy tym jak dziecko. Uwielbiała te swoje poranne rytuały. Myła włoską kawiarkę, wsypywała do niej świeżo zmieloną pachnącą kawę, żeby potem z filiżanką w ręku wpatrywać się w niebo, które zmieniało się z minuty na minutę wraz ze wschodzącym słońcem. Czuła się wtedy jak na wystawie obrazów sztuki współczesnej. Nie musiała rozumieć tych obrazów, ważne było to co czuła i jak się czuła. A czuła się dobrze.

Chodziła cichutko po mieszkaniu, żeby nie obudzić męża i wyczekiwała godziny, w której z czystym sumieniem mogła wskoczyć do łóżka i go obudzić. Mąż w przeciwieństwie do niej był typową sową. Odżywał po godzinie dwudziestej, rzucając często pytanie: No to co robimy z tak pięknie rozpoczętym dniem? Wiedziała, że jest to rodzaj flirtu z jego strony. On wiedział, że ją te słowa bawią.

Kiedy tylko usłyszała, że z sypialni dochodzą jakieś głosy, wpadała do męża do łóżka i oddawała mu całą pozytywną energię, którą otrzymała o poranku. Obdarzała pocałunkami i przytulała czule.

Kiedy tak leżeli wtuleni w siebie, Helena rzuciła mimochodem:

– A gdybym tak zrezygnowała z pracy?

Mąż spojrzał na nią zaskoczonym wzrokiem.

– Skąd ten pomysł? – zapytał.

– Myślę, że nie powinniśmy już dłużej czekać. Ja sobie to wszystko przemyślałam.

Mogłabym dołączyć do Twojej firmy i wesprzeć ją w działaniach marketingowych.

Nie potrzebował już porannej kawy, żeby się przebudzić. Słowa Heleny otworzyły mu oczy w sekundę.

– Tak! Tak zróbmy. No to dzieła, maleńka – zażartował.

Helena cieszyła się na nową przyszłość. Była tak szczęśliwa z podjęcia decyzji o rzuceniu pracy i macierzyństwie, że zaczęła dzielić się nią z całym światem. I wszyscy cieszyli się razem z nią, z wyjątkiem jej mamy, która nie miała zrozumienia dla decyzji córki. Uważała tę decyzję za niedojrzałą i nieodpowiedzialną. Nie mieściło się jej w głowie, że można zrezygnować z tak, jak to często powtarzała, prestiżowej pracy.

Helena trzymała się jednak swojej decyzji, a słowo „prestiż” wpadło na listę słów zakazanych i znienawidzonych.

Wieczorem przytuliła się do męża.

– No to co robimy z tak pięknie rozpoczętym życiem? – zapytała.

Podziel się Facebook

Napisz komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Wiadomość od Agi

Zapisz się, jeśli chcesz dostawać powiadomienie o każdym nowym wpisie. Bez spamu — tylko nowe historie.